Genel Bakış PDF Yazdır e-Posta
Administrator tarafından yazıldı   
Pazartesi, 09 Ekim 2006 07:49
Kaynak: dogankent kaymakamlığı resmi sitesi dogankent.gov.tr 

Tarihçe 

Bugün Doğankent denilen ilçe merkezi daha önce Harşit [Harşid] adıyla anılmakta idi ve nahiye bu adını Harşit suyundan almıştı. İttihat ve Terakki döneminde Enver Paşa tarafından yayınlanan tamim gereği buranın adı Büyüksu olarak değiştirilmek istenmişti. Savaş yılları araya girince bu karar uygulanamadı. Ama, yıllar sonra 10 Temmuz 1964 tarih ve 11750 sayılı Resmi Gazete�de Harşit Santralına ismini veren Harşit Bucağının isminin Doğankent olarak değiştirildiği ilân edildi[1].  XV. ve XVI. yüzyıl tahriri defterlerinde Harşit adında bir köyün varlığı tespit edilmektedir. Harşit, derenin sol kıyısında yer almaktadır. Harşit vadisinde kışlamakta olan Çepni Türkleri, muhtemelen aynı maksatla 1380�de bugünkü Harşit kasabasının bulunduğu yere inmişlerdi. Fatih Sultan Mehmet döneminde Giresun ile Vakfıkebir arasındaki kıyılar ve Harşit�in aşağı boyu, komşu yerli Çepniler başta olmak üzere Türkmenler�e ve dolayısıyla Osmanlılar�a katılmıştı[2].

1530 tarihli icmal defterine göre 21 hanelik köyün toplam nüfusu 100 kişi dolayında idi. Ayrıca, burada müsellem statüsünde 10 hane, vergi muafiyetli olarak da 8 hane mevcuttu. Bunların ilavesiyle köyün toplam nüfusu 200�e yaklaşmaktaydı. Bu durumda Harşit köyü, büyük bir yerleşim yeriydi. Ayrıca, köylülerin şahin yetiştirdikleri görülmektedir. Kasabalaşma sürecinde bu durum önemli bir alt yapı sağlamış olmalıdır[3]. 1837�de Harşit nahiyesi Kürtün-i bâlâ kazasına bağlı idi ve bahsi geçen yılda Harşit, Kuzan, Çatık [Çatak], Güdül, Koz, Sadağlı, Manasur, Tandula [Dandu], Şadı, Doymuş, Kanyaş, Manasurbükü adlı 12 köyü bulunmakta, bu köylerde 350 hanede Müslüman (Türk) nüfus yaşamaktaydı. Bu sırada Harşit köyü imamı İbrahim Efendi, muhtarı Molla İbrahim; Kuzan köyü muhtarı Hüseyin; Çatak köyü muhtarı Mehmed; Sadağlı köyü muhtarı Ahmed; Tandul köyü imamı Hasan Efendi, muhtarı Eyüb; Şadı köyü imamı İbrahim oğlu Molla Salih, muhtarı Veli; Doymuş köyü muhtarı Mustafa idi. 1843 yılında Harşit nahiyesi; Harşit, Karga, Sadağlı, Kuzan, Manasur, Çatak, Güdül, Tandul, Manasurbükü, Kanyaş, Şadı, Doymuş adlı köylerden oluşuyordu[4].

Harşit nahiyesi Osmanlı ve Cumhuriyet döneminde bazen Tirebolu�ya, bazen de Torul�a bağlanmıştır. Nahiyenin Tirebolu�ya bağlanması, bununu halk tarafından istenilmesi tamamen iktisadî şartların bir neticesidir. Harşit nahiyesi o dönemde Tirebolu�ya yedi-sekiz saatlik mesafede, Torul kazasına ise on beş saatlik mesafede bulunmaktadır. Harşıtlılar, yılın dokuz ayını Tirebolu�da geçirmekte, vergilerini de Tirebolu�da ödemektedirler. Nahiyenin Torul kazasından ayrılarak Tirebolu�ya bağlanmak istenmesine dair elimizde mevcut belgelerin biri Harşit Belediye Reîsi Hasan Ağa�nın 1915 tarihli bir telgrafı, diğeri vilayet meclisi üyelerinden Sâlih Efendi�nin verdiği takrîre dair Trabzon Vilâyeti�nden Dâhiliye Nezâreti�ne gönderilen bir arzdır.

Harşit Belediye Reîsi Hüseyin Ağa, İstanbul�a çektiği bir telgrafta Torul�dan ayrılarak Tirebolu�ya bağlanmak istediklerini beyan etmiştir[5]. Trabzon Vilâyet Meclisi üyelerinden Tirebolulu Sâlih Efendi, Harşit nahiyesinin Tirebolu ile bu yakın ilgisini ve bu konumu dile getiren bir takrîr vermiş ve takrîr üzerine Trabzon Vilâyet Meclisi�nde yapılan görüşmede Harşit nahiyesinin Tirebolu�ya bağlanması uygun görülmüştür (31 Kanûn-ı sânî 1330/13 Şubat 1915). Yine, 1918 tarihli bir belgede, Harşit nahiyesinin Tirebolu�ya bağlanması hususunda 2 Nisan 1332 (15 Nisan 1916) tarihinde bir irâde-i seniyye çıktığı kayıtlıdır[6]. Bu idarî konumunu bir müddet devam ettirdiği anlaşılan Harşit nahiyesi, 1 Mart 1338 (1922) tarihinden itibaren tekrar Torul�a bağlanmıştır[7]. Bu tarihten sonra bazen Tirebolu�ya, bazen de Torul�a bağlanan Harşit nahiyesi, 25 Mayıs 1990 tarih ve 20523 sayılı Resmi Gazete�de yayınlanan 3644 sayılı kanunla  ilçe merkezi haline getirilmiştir.

 

Nüfus Durumu

20 Ekim 2000 tarihinde yapılan Genel Nüfus Sayımı ile ilgili sonuçlar aşağıya çıkarılmıştır.

2000 YILI GENEL NÜFUS SAYIMI KESİN SONUÇLARINA GÖRE DOĞANKENT İLÇE MERKEZİ VE KÖYLERİNE AİT NÜFUS BİLGİLERİ

2000 YILI GENEL NÜFUS SAYIMI SONUCU CİNSİYETE GÖRE DAĞILIM

 

KADIN

ERKEK

TOPLAM

KÖY

2.035

1.876

3.911

ŞEHİR

1.914

1.875

3.789

TOPLAM

3.949

3.751

7.700


2000 YILI GENEL NÜFUS SAYIMI SONUCU KÖY VE MAHALLE NÜFUSLARI KADIN-ERKEK DAĞILIMI

 

KADIN

ERKEK

TOPLAM

ÇATAK

596

560

1.156

ÇATALAĞAÇ

176

143

319

DOYMUÅž

140

115

255

GÜVENLİK

185

183

368

GÜDÜL

222

208

430

KOZKÖY

191

163

354

SÖĞÜTAĞZI

407

399

806

OYRACA KÖYÜ

118

105

223

YENİKÖY

--

--

--

TOPLAM

2.035

1.876

3.911

İLÇE MERKEZİ

1.914

1.875

3.789

GENEL TOPLAM

3.949

3.751

7.700


İLÇE MERKEZİ NÜFUSUNUN CİNSİYETLERE GÖRE EĞİTİM DURUMU

 

KADIN

ERKEK

TOPLAM

Okuma-Yazma Bilmeyen

358

71

429

Okuma Yazma Bilen Toplamı

1.354

1.608

2.962

EÄŸitim durumu Belli Olmayan

2

--

2

TOPLAM

1.714

1.679

3.393


İLÇE MERKEZİ NÜFUSUNUN ÖĞRENİM DERECELERİNE GÖRE KADIN-ERKEK NÜFUSU

 

KADIN

ERKEK

TOPLAM

Bir Okul Bitirmeyen

525

464

989

İlkokul

450

486

936

İlköğretim

69

106

175

Ortaokul

82

163

245

Ortaokul dengi Meslek Okulu

5

11

16

Lise

128

193

321

Lise Dengi Meslek Okulu

54

105

159

Yükseköğrenim

41

80

121

Mezuniyeti Bilinmeyen

---

---

--

TOPLAM

1.354

1.608

2.962

Okuma Yazma Durumu Bilinmeyen

2

--

2

Okuma Yazma Bilmeyen

358

71

429

TOPLAM

1.714

1.679

3.393

Nüfus hareketleri oldukça yoğun olup, diğer illere bilhassa İstanbul ve Bursa'ya göç yoğunluk arz etmektedir.

 

İdari Durum

Doğankent İlçesi: İlçemiz Doğankent İlçe Belediyesi Sınırları içerisinde yer alan İslam ve Yerlice adlı yerleşim birimlerinin belediyeden ayrılarak, merkezi Yerlice yerleşim birimi olmak üzere �YENİKÖY� adıyla bağımsız bir köy haline getirilmesi, İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünün 30.09.2004 tarih B050İLİ0060001/603-28-353 sayılı yazıları ile, İlimiz Tirebolu İlçesi Merkez bucağına bağlı Oyraca Köyünün Doğankent İlçesi Merkez Bucağına bağlanması, İçişleri Bakanlığının 22.10.2004 tarih ve 2004/6497 sayılı kararı ile; 5442 Sayılı İl İdaresi Kanunu'nun 2 nci maddesinin (B) ve (D) fıkralarına göre uygun görüldüğünden 3 Mahalle,7 Köyden oluşan ilçemiz bu iki idari birim değişikliği ile birlikte,3 mahalle 9 köy olmak üzere toplam 12 idari birimin birleşmesiyle oluşmuştur. Köylerde arazinin engebeli ve meyilli olması , toplu yerleşime müsait alan bulunmaması sebebiyle arazi sahipleri kendi arazilerinin üzerine konut yapmak zorunda kalmıştır, bu da köylerde yerleşimin dağınık olması sonucunu ortaya çıkarmıştır. İlçe merkezinde ise arazinin müsait olması toplu yerleşimin oluşmasına imkan sağlamıştır.İlçe halkının yarısına yakını, hayvanlarını otlatmak ve temiz havasından istifade etmek maksadıyla yaz sezonlarında yaylalara çıkarlar. Yaylalarda yerleşim genel olarak toplu olarak yapılmıştır. Buralarda kısa süre kalınmakta, devamlı şekilde ikamet eden bulunmamaktadır. İlçemiz köylerine bağlı mezra bulunmamaktadır.

Merkez Mahalle : 1983 nüfuslu,toplu bir yerleşime sahip olup; ulaşım,haberleşme,su, elektrik ve altyapı hizmetleri hemen hemen tamamlanmış durumdadır.Jandarma Komutanlığı, Patanlı ve Hakallı mevkii' ne giden yolun 2004 yılında asfaltlanması yapılarak söz konusu yolun mevcut şartlar dahilinde standart hale getirilmesine çalışılmıştır.

Sadaklı Mahallesi : 261 nüfusa sahip olup, yerleşim Arslancık Santralına su temin edecek tünelin Doğankent'ten giriş kısmının civarına toplanmış bulunmaktadır. Okullar ve resmi binaların tamamına yakını bu mahallenin merkez mahalle ile birleştiği kesimde konuşlanmış bulunmaktadır. Söz konusu bölgenin bir kısmı 1990 Sel afetinden sonra Harşit Çayının hemen yanı başında olması münasebeti ile afet bölgesi ilan edilmiştir.Söz konusu tünelin önüne baraj yapılması durumunda belirtilen yerleşim yerinin boşaltılarak başka yere nakli kaçınılmaz olacaktır.Sadaklı mahallesi-Kilise düzü mevkiinin kanalizasyon hizmetinin giderilmesi gerekmektedir.

Süttaşı Mahallesi : 1534 nüfusa sahip bu mahalle meyilli bir arazi yapısına sahip olduğundan yerleşim de dağınık bir şekildedir.Hidro Elektrik Santralı , idari bina ve lojmanları bu mahallede konuşlanmış bulunmaktadır. Mahallede 1 ilköğretim okulu, 2 B.S.İ.Okulu bulunmaktadır. Cumhuriyetten önce köy olan ancak cumhuriyet döneminde yerleşik halkın ( Kavrazlı oğulları ), Doğankent, Tirebolu, Görele, Espiye ilçelerine göç etmeleri sonucunda köy vasfını yitiren günümüzde daha önce göç etmiş olan ahali tarafından yayla olarak kullanılan Kavraz yaylaları ( Tepealan , Kayabaşı, Ağaçbaşı, Zıvaslı,Abadan,Pinti,Patanlı,Asar kaya ve Başyurt ) Süttaşı Mahallesi sınırları içerisinde kalmış olup, Belediye Mücavir alanı içerisinde bulunmakta,Mayıs,Ekim aylarında yaylak olarak kullanılmaktadır.


KÖYLER

  1. Çatak Köyü

  2. Çatalağaç Köyü

  3. Doymuş Köyü

  4. Güdül Köyü

  5. Güvenlik Köyü

  6. Kozköy Köyü

  7. Oyraca Köyü

  8. Söğütağzı Köyü

  9. Yeniköy Köyü

 

Sosyal Durum

 

Konut : İşsizlik ve eğitim imkanlarının kısıtlı olması ilçe halkını büyük şehirleri (İstanbul, Ankara, Bursa, İzmir, vb.) göç etmesine sebep olmuş, bu nedenlerden dolayı da büyük çapta konut sıkıntısı yoktur.

Sosyal Yaşantı : Bölgede yalnızca Türkler yaşamakta olup, neşe ve kederde birbirlerine bağlı olarak yaşamaktadırlar. Tahsilli ve kültürlü insanlar iş bulmak maksadıyla büyük şehirlere gitmişler. İlçede genel olarak yaşlılar ve çocuklar bulunmaktadır.

İş ve Çalışma Hayatı : Doğankent ilçesinde halkın çoğunluğunun geçimi tarıma dayalıdır. Bunun haricinde ilçede Doğankent EÜAŞ Hidro Elektrik Santralı ve diğer kamu kurum ve kuruluşlarında memur ve işçiler çalışmaktadır .

 

Ekonomik Durum

Ekonomik Hayatın Tarihi Gelişimi : Selçuklular ve Osmanlılar döneminde ve daha önceki dönemlerde Doğankent ilçesinin çevresinde bakır, kurşun, çinko, demir vb. gibi madenler çıkarılmış, Harşıt Çayı üzerinden sallarla Tirebolu�ya buradan da işlenmek veya satılmak üzere Akdeniz�den gelen Ticaret Kolonileriyle Anadolu dışarısına çıkarılmıştır. O tarihlerde açılan maden galerilerine yer yer rastlanılmaktadır. Zamanla yol sorunu, maliyet artışı ve savaşlar nedeniyle madencilik önemini yitirmiş fakat, zamanla bu bölgeye yerleşen bazı koloniler bölgede ticarete hakim olmuşlardır.Cumhuriyetin kuruluşuna  kadar nahiyede bakırcılık, demircilik, kalaycılık ve manifaturacılık gibi işlerle meşgul olunmuştur.Cumhuriyetin kuruluşundan sonra da bu ticari faaliyetler devam ettirilmektedir. Ancak Cumhuriyetin kuruluşundan sonra ekonominin daha çok tarıma ve hayvancılığa dayalı olduğu görülmektedir.

Tarım   : İlçe halkının % 50 si geçimini tarımsal ürünlerden sağlamaktadır. Bunun da en önemli kısmını fındıkçılık teşkil etmektedir. Arazinin meyilli olmasına rağmen her türlü tarımsal bitkinin yetişmesine müsait bir toprak yapısı vardır. Son yıllarda çaycılıkla ilgili çalışmalar yapılmış, hatta bazı bölgelerde üretime başlanılmıştır.  Ayrıca halk kendi ihtiyacını karşılamak maksadıyla mısır, fasulye ve patates gibi sebzeler yetiştirmektedir.

Hayvancılık      : İlçede büyükbaş ve küçükbaş hayvancılığı, arıcılık ayrıca ailevi ihtiyaçların karşılanması için yapmakla birlikte 2002 yılında canlı hayvan satışıyla ilçeye 335.400.000.000.TL para girdisi olmuş, bal satışından ise 223.200.000.000.TL. gelir elde edilmiştir. Ayrıca ilçede Alabalık üreticiliği yapılmaktadır.

Sanayi : İlçede iki tane Hidro Elektrik Santralı bulunmakta olup, ülke ekonomisine katkı sağlamaktadır. Santraller ilçemizin Güneybatı yönünde Devlet Kara yolundan 100 metre mesafede tesis edilmiş olup;

Doğankent l. Santralı : 49.97 metre uzunluk, 24.28 metre genişlik,14.45 metre yüksekliğinde bulunan santral binası dört adet türbin genaratör ünitesi, bir montaj kısmı, bir kontrol ve kumanda kısmı ve 1 adet elektik atölyesinden ibarettir. Santralde 4 adet Francis tipi türbin bulunmaktadır.8.2 MW gücünde 750 dev/Dak. olan  bu türbinler 180 metre düşü ile suyun enerjisini elektrik enerjisine  generatör vasıtasıyla dönüştürür.Santralde Voit ve Oy stronberg firması, türbin ve türbin aksamlarını Elin ve Nohap firması, generatör tesisatını aynı firmalar , koruma ve kumanda sistemlerini ise AEG ETİ firması trafoları techiz etmiştir.

Doğankent ll. Santralı :  23.70 metre uzunluğunda, 19 metre genişliğinde , 17.74 metre yüksekliğinde bulunan santral binasında bir adet türbin generatör ünitesi, bir montaj kısmı, bir kontrol ve kumanda kısmı vardır. Kumanda uzaktan Doğankent l Santralından yapılmaktadır.Bir adet Francis tipi türbin bulunmaktadır.41.7 MW gücünde, 375 devir/dakika  olan bu türbin 190.6 metre düşü ile suyun enerjisini elektrik enerjisine jeneratör vasıtasıyla dönüştürür.Santralde, Toşhiba Firması tarafından; Türbin, Jeneratör, Trafo ve Koruma ile kumanda devreleri teçhiz edilmiştir.

            Santrallerin Ekonomik Durumu         : İşletme suya dayalı enerji işletmesi olması sebebiyle üretim maliyeti su durumuna göre azalıp, artmaktadır. Dolayısı ile  işletmenin hidrolik santral olması sebebiyle enerji üretimi kömür ve fueloil ile çalışan Termik santrallere nazaran ekonomiktir.2002 Yılı enerji üretimi maliyeti 32.338 TL/ Kwh. dır. 2002 Yılı üretimi ise 280.846053.Kwh.�dir. Hizmet binası şu anda ihtiyaca cevap vermekte olup, 37 adet lojmanları mevcuttur.

 

Ulaşım : Komşu ilçe ve illere olan ulaşım , Tirebolu- Torul Devlet Karayolu ile sağlanmaktadır.İl olarak; Doğankent- Giresun arası 80 Km olup, tamamı asfalttır. Doğankent- Gümüşhane arası 80 Km olup, tamamı asfalttır. Doğankent � Trabzon arası 115 Km olup, tamamı asfalttır. En yakın ilçe olan Çanakçı ve Güce ilçelerine karayolu bağlantısı bulunmamaktadır. Bu ilçelerle karayolu bağlantısına önemli ihtiyaç duyulmaktadır.

Elektrik : İlçeye bağlı 3 mahalle ve 9 köyde elektrik mevcut olup, bu konuda sıkıntı yoktur.

Su : İlçeye bağlı mahalle ve köylerin su sorunları hemen hemen çözümlenmiş durumdadır.

Kanalizasyon : İlçe merkezinde kanalizasyon şebekesi tamamlanmış bulunmakta, köylerde ise fosseptik çukurları kanalizasyon sorununu hemen hemen çözüme kavuşturmuştur.

PTT : PTT Müdürlüğü 1992 yılında konuşlandırılmış olup, 1 Müdür, 1 Memur ve 2 dağıtıcı olmak üzere toplam 4 personel ile hizmet götürmekte iken 2005 yılında müdürlük kaldırılarak Tirebolu PTT Müdürlüğüne bağlı şeflik olmuştur.Şu anda 1 personel ile hizmet vermeye çalışılmaktadır. Hizmet binaları kiralık olup, 2004 yılında tadilat yapılmış mevcut yer hizmet vermeye yeterli olmakla birlikte müstakil bir hizmet binasına ihtiyaç bulunmaktadır. İlçe merkezinde 1508 abonelik, Çatak köyünde ise 300 abonelik olmak üzere toplam 2108 abonelik telefon santralleri mevcuttur.

Radyo : TRT ve özel yayın kuruluşlarının radyo yayınların ilçenin hiçbir kesiminden sağlıklı olarak dinlenilememektedir.

TV Hizmeti :İlçede ve bağlı köylerde TRT 1, TRT 2, TRT 3 yayınları bazı kesimlerde hariç ( Çatalağaç ve Doymuş Köyleri ) yaz mevsiminde rahatlıkla izlenilmekte, diğer mevsimlerde izlenememektedir. Özel yayın yapan yayın kuruluşlarının bir kısmının yayınları ilçe merkezinde rahatlıkla izlenmektedir.

Köyler : İlçeye bağlı 9 köy bulunmakta olup, tamamında elektrik mevcuttur. İlçede içme suyu sorunu olan köy mevcut değildir.

Köy Yollarının Durumu : İlçeye bağlı köylerin arazi yapısı genellikle dik ve meyilli olup, her mevsimde bol yağış almaktadır. Genellikle toprak tesviye olan köy yolları her yağmur yağışından sonra kolaylıkla tahrip olmakta, can ve mal güvenliği açısından tehlike arz etmektedir. söz konusu yolların sanat yapılarının yapılarak bir an evvel sağlıklı hale getirilmesi can ve mal güvenliği açısından önem arz etmektedir.

Yolu yetersiz görülen köyler

1- Çatak Köyü Yolu: Devlet Karayolundan itibaren 6 Km olup, Mevcut yolun 2005 yılı içerisinde Köylere Hizmet Götürme Birliğinden verilen 2050 torba çimento, 200 M3 Kum-çakıl ile 300 metrelik bölümü betonlanmış olup öncekilerle birlikte yaklaşık 800 metrelik kısmı beton yapılmış olmakla birlikte kalan kısmının sanat yapılarının yapılarak standart hale getirilmesi önem arz etmektedir.

            2- Çatalağaç Köyü Yolu : Devlet Karayolundan itibaren 5 Km toprak yol olup, Fırışlık mahallesi yol ihtiyaçları bulunmaktadır. Köy yollarının sağlıklı bir yapıya kavuşturulması için betonlama yapılması öncelik arz etmektedir. Yollarının alt yapısının yapılarak standart hale getirilmesi gerekmektedir.

            3- Güdül Köyü Yolu : Devlet Karayolundan itibaren 3 Km toprak yol  olup, Mevcut yolun 2005 yılı içerisinde KÖYDES Projesi kapsamında verilen 1580 torba çimento, 230 M3 Kum-çakıl ile 450 metrelik bölümü betonlanmış ve öncekilerle birlikte 1450 metrelik kısmı beton yapılmış olmakla birlikte kalan kısmının sanat yapılarının yapılarak standart hale getirilmesi önem arz etmektedir.

            4- Güvenlik Köyü Yolu: Devlet karayolundan itibaren 4 Km toprak olup, 2005 Yılı içerisinde KÖYDES Projesi Kapsamında gönderilen ödenekle 2400 torba çimento yardımı yapılan köye yaklaşık 2100 metre beton yol yapılmış, önceki betonlamalarla birlikte köy yolunun yaklaşık 3650 metrelik kısmı beton yapılmış olmakla birlikte kalan kısmının ve ayrıca diğer yolun sanat yapılarının yapılarak standart hale getirilmesi önem arz etmektedir.

5- Doymuş Köyü Yolu: Devlet Karayolundan itibaren 5 Km toprak yol olup, Mevcut vasıta yolunun 250 metrelik bölümü betonlanmış, yaklaşık 2500 metrelik bir bölümünün acil betonlanması gerekmektedir. Ulaşım yılı büyük bir bölümünde kesintili olarak sağlanabilmektedir. Doğankent-Kürtün karayolu üzerindeki Güvenlik Tünelinden itibaren yaklaşık 1500 metrelik bir bölüm asfaltlamaya müsait olup, bu bölümün asfaltlanması ve Sanat yapılarının yapılarak standart hale getirilmesi önem arz etmektedir.

            6- Kozköy Köyü Yolu: Devlet Karayolundan itibaren 3 Km toprak yol olup, 750 metrelik kısmının betonlanması tamamlanmıştır. Vasıta yollarında genişletme ve altyapı çalışmaları diğer köy yollarına göre nispeten tamamlanmış olmakla birlikte, Köy yollarının sağlıklı bir yapıya kavuşturulması için asfaltlama yapılması önem arz etmektedir.

7- Söğütağzı Köyü Yolu: Devlet Karayolundan itibaren 3 Km toprak yol olup, 500 metrelik kısmı betonlanmış,  yine iller bankasından aktarılan ödenekle takriben 350 metrelik kısmı betolanmış kalan kısmının tesfiye edilerek standart hale getirilmesi gerekmektedir. Köy yollarının sağlıklı bir yapıya kavuşturulması için betonlama yapılması öncelik arz etmektedir.2005 yılı içerisinde Köylere Hizmet Götürme Birliğinden 1122 torba çimento ile 190 M3 kum-çakıl malzemesi verilmiş olup bu malzemelerle köy yollarında kısmi betonlama yapılmış ve köy yolunun yaklaşık 1000 metrelik bölümünde betonlama çalışması bitirilmiştir. Yollarının alt yapısının yapılarak standart hale getirilmesi gerekmektedir.

8- Oyraca Köyü Yolu: Devlet Karayolundan itibaren 3 Km toprak yol olup, Köy yollarının sağlıklı bir yapıya kavuşturulması için betonlama yapılması öncelik arz etmektedir. Yollarının alt yapısının yapılarak standart hale getirilmesi gerekmektedir.

9- Yeniköy Köyü Yolu: Yeniköy İslam mahallesine Süttaşı mahallesinden ve Doymuş Köyünden vasıta yolu gitmektedir ancak bu yollar oldukça bakımsız ve en kısa mesafe 15 km �den uzaktır. Yeniköy-Yerlice Merkez mahallesinin ise vasıta yolu bulunmamakta, vatandaşlar yük ve eşyalarını, çoğu zaman insanları da teleferik adı verdikleri ilkel bir sistemle sağlamaya çalışmaktadırlar bu durum can ve mal güvenliğini  tehdit etmektedir. Bu sorunun çözümü için 2005 yılında KÖYDES projesi kapsamında 0+000�2+776 km arası yeni yol yapımı 200.000,00 YTL ile ihale edilmiş ve yol çalışmaları yaklaşık 200 metrelik bölümünün yarma çalışmaları tamamlanmıştır. Bu yolun devam ettirilerek İslam Mahallesi ile birleştirilmesi halinde hem bu köyün ulaşım sorunu çözülmüş olacaktır, hem de yaylacılığın yoğun olarak yaşandığı bölgemizde ilçemizin kullandığı yaylalara alternatif bir yol daha açılmış olacaktır.

Köy yolları ile ilgili olarak zaman zaman tesfiye çalışmaları yapılmakla birlikte,  bölge her mevsim yağış aldığından yağmur suları sanat yapıları yapılmamış olan yollarda kanallar oluşturmakta, yolların alt kesimlerinden zaman zaman heyelanlar gitmekte ve yollar kullanılamaz hale gelmektedir. Bu nedenle söz konusu yolların sanat yapılarının yapılarak, betonlama çalışmalarının bitirilerek standart hale getirilmesi gerekmektedir.

 

Eğitim ve Kültür Tarihi : Yörede,Eğitim-Öğretim işleri oldukça değer bulmuş olacak ki, burada medrese kurulmuş, Daha sonra Rüştiye açılmıştır. Medrese hocalarından ve Medresede ders veren bilim adamlarından Ömer Nasuhi BİLMEN, Elmalılı Muhammet, İsmail Hakkı ERZURUMLU ilk akla gelenlerdir.Cumhuriyetin ilanından sonra nahiyede ilkokul açılmış, buradan mezun olanlar öğrenimlerini sürdürmek için Torul�a oradan da Gümüşhane, Erzincan veya Trabzon�a gitmişlerdir.Daha sonra ilçeye Ortaokul ve Lise açılması öğrenim görenlerin sayısında artışa neden olmuştur.

Gelişimi : Cumhuriyetin kuruluşundan sonra Nahiyede eğitim ve öğretime önem verilmiştir. Okulların daha önceleri köylere uzak olması ve köylünün ekonomik durumunun zayıf olması eğitimi olumsuz yönde etkilemekte idi. Günümüzde ise; ilçe genelinde okullar yaygınlaştırılarak daha fazla öğrencinin öğrenim görmesi sağlanmıştır.

İlçemizde (1) lise,(1) İmam-Hatip Lisesi, (3) tane müstakil 8 sınıflı ilköğretim okulu ile (6) tane Birleştirilmiş sınıflı İlköğretim Okulu olmak üzere toplam (11) okul bulunmaktadır.1990 yılından itibaren öğrenci azlığı ve okul binasının kullanılamaz halde bulunmasından dolayı (7) tane BSİO. Kapatılmıştır.

Bu okullarda (42) Branş öğretmeni, (24) Sınıf öğretmeni ve (8) Ücretli ve (3) Sözleşmeli Öğretmen olmak üzere toplam (77) öğretmenle; İlköğretimde 1139, Ortaöğretimde ise 234 olmak üzere toplam 1373 öğrenciye eğitim-öğretim hizmetleri verilmektedir. 4 Anasınıfı Öğretmeni ile 66 anasınıfı öğrencisine de bu okullarımızda hizmet verilmektedir.

 

İlçemizin coğrafi yapısı ve ulaşım durumu elverişli olmadığından Taşımalı eğitim programına uzun yıllar alınamamıştır. Ancak; Kesintisiz 8 yıllık zorunlu eğitimin yürürlüğe girmesiyle 1997-1998 öğretim yılından itibaren taşımalı eğitime yol durumu müsait olan köy ve mahallelerimizde başlanmıştır.

TAŞIMALI ÖĞRENCİ DURUMU

KÖY ADI
TAŞIMALI ÖĞRENCİ SAYISI
Çatak Köyü
81
Güdül Köyü

31

Kozköy Köyü 33
Oyraca Köyü 31
Yeniköy Köyü 21
Söğütağzı Köyü 94

İlçemiz Milli Eğitim Müdürlüğü Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı tarafından 100 Kişilik Öğrenci Yurdu olarak yaptırılan ve geçici Hükümet konağı olarak kullanılan binanın 3. Katında 3 odalı yerde hizmet vermekte, okullar ise kendi binalarında eğitim-öğretim yapmaktadır.

OKUL VE KURUMLARIN PERSONEL DURUMU
KURUMUN ADI
PERSONEL SAYISI
GÖREVİ
İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü
 
 
 
 
1
Müdür
1
Şube Müdürü
1
Åžef
2
Memur
1
Geçici Personel
TOPLAM
6
 
KURUMUN ADI
PERSONEL SAYISI
GÖREVİ
Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğü
1
Müdür

2

Müdür Yardımcısı

1
Hizmetli
TOPLAM
3
 
OKULUN ADI
 ÖĞRETMEN SAYISI
PERSONEL SAYISI
ÖĞRENCİ SAYISI
DERSLİK SAYISI
Doğankent Lisesi    13 2 155 8
Doğankent İmam-Hatip Lisesi 6 1 70 9
Doğankent İlköğretim Okulu  26 3 747 46
Süttaşı İlköğretim Okulu 
9
  129 6
Çatak İlköğretim Okulu  11   241 8
Çatalağaç Derindere BSİO  1   14 2
Doymuş Köyü Gökçebel BSİO 1   12 1
Güdül Köyü BSİO 2   43 2
Güvenlik Köyü Almadibi BSİO 2   14 1
Kozköy Köyü BSİO 2   24 2
Söğütağzı Aşağı Mah. BSİO   3   43 3
TOPLAM 76 6 1439 58

Okuma Yazma Durumu : İlçe halkının % 95�i okuma yazma bilmekte, % 5�i ise okuma yazma bilmemektedir. Okuma yazma bilmeyenlerin çoğunluğunu 30 yaşından büyük kadınlar oluşturmaktadır.

 

KADIN

ERKEK

TOPLAM

Bir Okul Bitirmeyen 525 464 989
İlkokul 450 486 936
İlköğretim 69 106 175
Ortaokul 82 163 245
Ortaokul dengi Meslek Okulu 5 11 16
Lise 128 193 321
Lise Dengi Meslek Okulu 54 105 159
Yükseköğrenim 41 80 121
Mezuniyeti Bilinmeyen --- --- --
TOPLAM 1.354 1.608 2.962
Okuma Yazma Durumu Bilinmeyen 2 -- 2
Okuma Yazma Bilmeyen 358 71 429
TOPLAM 1.714 1.679 3.393

İlçede Basımevi, Kitapevi, Tiyatro gibi tesis bulunmamaktadır. Folklor faaliyetleri ile ilgili çalışmalar okullarda yapılmakta,yöresel halk oyunları sergilenmektedir. 


[1] Ayhan Yüksel, �Yer Adlarını Değiştirme Girişimleri ve Giresun�daki Uygulaması (1916)�, Giresun Tarihi Araştırmaları, İstanbul 2003, s. 37.

[2] Mehmet Bilgin, �Giresun Bölgesinde Türkmen Beylikleri ve İskân Hareketleri�, Giresun Tarihi Sempozyumu (24-25 Mayıs 1996), İstanbul 1997, s. 101-109.

[3] 387 Numaralı Muhâsebe-i Vilâyet-i Karaman ve Rûm Defteri (937/1530), Ankara 1997, s. 758.

[4] BOA. D. CRD. nr. 40682; BOA, ML. CRD., nr. 651, 652;  Selahattin Tozlu, XIX. Yüzyılda Gümüşhane, Erzurum 1998, s. 37, 40.

[5] Ayhan Yüksel, �Tirebolu�da Belediye Teşkilatı�, Tirebolu Dergisi, sayı: 2 (Kasım 1997), s. 16.

[6] BOA, DH. UMVM, nr. 6/1-71.

[7]  Tirebolu Maarif Kadro [Maaş] Defteri (1337-1341), s. 7; BCA, nr. 30.18.1.1-4.54.2 (13.04.1922).


Son Güncelleme ( Cumartesi, 05 Temmuz 2008 11:35 )
 

 

Haberin olsun


Rastgele

kopyas taflan.jpg
Free template 'Feel Free' by [ Anch ] Gorsk.net Studio. Please, don't remove this hidden copyleft!